آخرین اخبار
کد خبر: ۳۳۱۹۰
تاریخ انتشار: ۱۸ آبان ۱۳۹۷ - ۱۹:۴۹
printنسخه چاپی
sendارسال به دوستان
باربد معزی - کارشناس ارشد مدیریت اجرایی
ما در سیاره‌ای زندگی می‌کنیم که لایهٔ ارزشمندی از آب ۷۱ درصد سطح آن را پوشانده است. اما تنها حدود سه‌هزارم آب موجود در آن به صورت آب شیرین و مایع در منابع زیرزمینی، دریاچه‌ها، رودخانه‌ها و نهرها در دسترس ماست. منابع آب شیرین در حالت طبیعی تجدیدپذیر است، اما مدیریت نادرست ما این چرخه را مختل کرده است. طبق آمارهای سازمان ملل، تا سال ۲۰۲۵ حدود ۷۰ درصد منابع آب شیرین تجدیدپذیر جهان صرف مقاصد انسانی می‌شود. بیش از ۳۰ کشورهای جهان با کمبود آب مواجه‌اند که بیشتر آن‌ها در خاورمیانه و آفریقا هستند. منابع آبی محدود، رقابت برای به دست آوردن این منابع برای حمایت از مناطق شهری در حال رشد، آبیاری زمین‌های کشاورزی و استفاده از آن در صنعت منجر به نزاع‌های سیاسی، حقوقی و حتی اجتماعی می‌شود که در دهه‌های پیش رو شدت خواهند گرفت.
بیشترین آب موجود در منطقهٔ خاورمیانه و شمال آفریقا از سه حوزهٔ رودخانه‌ای نیل، رود اردن، دجله و فرات تأمین می‌شود. سه کشور اتیوپی، سودان و مصر، که در مسیر نیل آبی هستند، از بیشترین میزان آب جاری در این رودخانه استفاده می‌کنند.
طبق آمارهای سازمان ملل از ۲۶۳ حوزهٔ آبی مشترک که آب مورد نیاز ۴۰ درصد جمعیت جهان را تأمین می‌کند، حدود ۱۵۸ مورد (۶۰ درصد) فاقد توافق حقابه است، که این موضوع زمینه‌ساز درگیری و نزاع بر سر این منابع شده است. رشد جمعیت، افزایش تقاضا، تغییرات آب و هوایی و کاهش منابع آبی میزان این تنش‌ها را چند برابر می‌کند. برای عبور از بحران‌های احتمالی، کشورها نیازمند دستیابی به توافق‌های حقابه، سرمایه‌گذاری‌های مشترک در زمینهٔ بهبود بهره‌وری آبیاری و کشاورزی، کاهش آلودگی و هدررفت آب، اجرای برنامه‌های کنترل و نیز اصلاح الگوی استقرار جمعیت هستند. در همین راستا، ایجاد سازمان‌های منطقه‌ای در حوزهٔ رودخانه‌های مشترک، علاوه بر تقویت همکاری میان کشورهای ذی‌نفع در زمینه‌های اقتصادی و اجتماعی، اعضا را از حمایت‌های فنی در زمینهٔ مدیریت مصرف آب برخوردار خواهد کرد.

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: