کد خبر: ۲۱۲۷۵
تاریخ انتشار: ۰۹ بهمن ۱۳۹۶ - ۱۳:۳۵
printنسخه چاپی
sendارسال به دوستان
پايان نمايشگاه گردشگري تهران با اما و اگرهاي فراوان
يازدهمين نمايشگاه بين‌المللي گردشگري تهران درحالي پايان يافت که ازدحام دور از انتظار بازديدکنندگان، آنچنان ذهن مسؤولان را درگير کرده که از پاسخ به يک پرسش جا مانده‌اند؛
نمايشگاهي که رقمي‌ميلياردي از فروش غرفه‌ها نصيبش شده، با کدام منطق استراتژيک و برنامه‌ريزي شده با فروش بليت به مردم، درآمدزايي ديگري راه مي‌اندازد؟ پول‌هايي که بازديدکنندگان به عنوان ورودي به شرکت سهامي‌نمايشگاه‌ها پرداخت مي‌کنند، گذشته از سطح ضعيف خدمات، کجا و با چه نظارتي هزينه مي‌شود؟
به گزارش ايسنا، بليت ورودي نمايشگاه بين‌المللي تهران در هر رويدادي ۲۰۰۰ تومان براي هر نفر تعيين شده، اين درحالي است که شرکت سهامي‌نمايشگاه‌هاي بين‌المللي تهران، قبلا غرفه‌هاي خود را فروخته و از آن محل درآمدي کسب کرده است. طبق جدول تعرفه فضاي نمايشگاه‌ها که در وب‌سايت اين شرکت قرار دارد، غرفه‌هاي اين نمايشگاه‌ براي ايراني‌ها از متري ۱۰۰ تا ۱۲۰ هزار تومان و براي خارجي‌ها از ۱۷۰ تا ۲۱۵ يورو محاسبه شده است. در اين نمايشگاه ۴۰۵ غرفه به شرکت‌هاي داخلي و ۶۵ غرفه به شرکت‌هاي خارجي در فضايي به وسعت ۳۵ هزار و ۸۹۱ متر اختصاص داشته است که طبق ضوابط و مقرارت نمايشگاه‌هاي بين‌المللي، حداقل متراژ غرفه‌هاي پيش ساخته با تجهيزات ۱۲ مترمربع، حداقل متراژ فضاي بدون ساخت غرفه ۲۴ متر مربع و حداقل متراژ فضاي باز ۳۰ متر مربع بوده است، البته غرفه‌هايي هم بودند که ۸ متر فضا داشتند. يک ضرب و تقسيم ساده، مبلغ حدودي و البته چشمگير هزينه پرداخت شده و دريافت شده براي غرفه‌ها را نشان مي‌دهد.
هرچند به رسم تمام نمايشگاه‌هاي بين‌المللي در ساير کشورها، فروش بليت به بازديدکنندگان مخصوصا متخصصان که در روزهاي مشخصي آمد و شد دارند، اقدام عجيبي نيست، اما وقتي به يک رويداد حالت عمومي‌و مردمي‌داده مي‌شود و متولي در پي شلوغ کردن فضا با انبوه جمعيت و همان رويدادهايي است که در فرهنگسراي محله هم مشاهده مي‌شوند، ادامه اين روند، سوال‌برانگيز مي‌شود که در روزهايي که نمايشگاه حالت جشنواره به خود گرفت و ترافيک جمعيت شديد شد؛ به حدي که پارکينگ نمايشگاه بين‌اللملي از روز سوم پاسخگوي مراجعه‌کنندگان نبود، درآمد حاصله از کدام منطق و نظارت پيروي کرد؟
سوال ديگر اين است، در نمايشگاه بين‌المللي تهران که در سال شاهد برپايي ۲ تا ۱۱ نمايشگاه و جشنواره بوده و بيشتر روزهاي سال هم يکي از سالن‌هاي آن محل برپايي کنسرت‌هاي پاپ با قيمتي ميانگين بليت هر نفر بين ۷۰ تا ۱۴۰ هزار تومان و ظرفيت چند هزار نفر است، ضرورت فروش بليت بازديد چه توجيهي دارد، آن هم وقتي در کل اين مجموعه، خدمات به شکل ضعيف و غير قابل تاييدي به بازديدکنندگان عرضه مي‌شود.

پارکينگ اين مجموعه با وجود حجم زياد بازديدکنندگان در برخي رويدادها، با کمبود ظرفيت و کيفيت پايين مواجه است. ضمن اين‌که موقعيت جغرافيايي نمايشگاه بين‌المللي تهران به گونه‌اي است که پارک خودروها در خيابان‌هاي اطراف آن، به شدتِ ترافيک آن منطقه مي‌افزايد و آمد و شد سايرين را دشوار مي‌کند؛ همان بهانه‌اي که سبب جابه‌جايي محل برگزاري نمايشگاه بين‌المللي کتاب تهران شد.
از سوي ديگر در کل اين مجموعه که ۸۵۰ هزار متر مربع وسعت دارد، فقر تابلوهاي راهنمايي و هدايت‌گر به شدت احساس مي‌شود؛ چالشي که نمايشگاه گردشگري تهران نيز با آن دست به گريبان بود و بازديدکنندگان آن مدام درحال پرسش و جست و جو براي يافتن سالن يا غرفه مورد نظر خود بودند.
با علم به اين ضعف، مجري نمايشگاه گردشگري که شرکت بازرگاني و بين‌المللي است و در هر ۱۱ دوره "تنها" برنده‌ي مناقصه بوده، تا کنون اقدامي‌براي حل اين کاستي نکرده و شرکت سهامي‌نمايشگاه‌ها هم ظاهرا تنها بر فروش بليت تاکيد داشته؛ چون تغيير محسوسي در حل کاستي‌ها در اين سال‌ها ديده نشده است. البته در دکه‌هاي اطلاع‌رساني که تعداد آن‌ها در محوطه بسيار اندک است، به توزيع نقشه‌ي نمايشگاه اقدام مي‌شود، اما شايد بهتر بود به جاي هدر دادن اين حجم کاغذ، تابلوهاي ثابتي طراحي شود تا اين مشکل براي هميشه حل شود؛ هرچند شايد اين توقع زياد باشد؛ وقتي معدود تابلوهاي نمايشگر ساعت در محوطه‌ي باز نمايشگاه، سال‌هاست که خاموش مانده‌اند و خاک مي‌خورند.
آلودگي محيطي در هنگام برپايي هر نمايشگاه، بويژه رويدادي در ارتباط با گردشگري که بايد معرف جاذبه‌ها، محصولات و زيبايي‌هاي کشور باشد، مساله قابل تأملي است که از توضيح و شرح نما و شرايط آزاردهنده‌ي آن صرف نظر مي‌کنيم.
به طور کلي، نمايشگاه‌هايي که در اين محل برگزار مي‌شوند متمرکز بر مخاطب و مبتني بر آمار بازديدکنندگان هستند، اما با اين حال حقوق بازديدکننده در پايين‌ترين سطح رعايت شده است، چرا که حتي فضايي براي استراحت موقت آن‌ها تعبيه نشده، بيشتر بازديدکنندگان يا بايد روي چمن‌هاي محوطه نمايشگاه استراحت کنند يا به معدود رستوران‌هاي موسمي‌آن بروند. داخل سالن‌ها نيز هيچ فضايي براي نشستن بازديدکنندگان وجود ندارد. مبلمان محوطه نيز بيشتر شبيه پارک‌هاي شهري طراحي شده‌، درحالي‌که نمايشگاه بين‌المللي محلي براي رايزني، مباحثه و ديدار است و طراحي متناسبي را مي‌طلبد.
علاوه بر اين کاستي‌ها، بيشتر غرفه‌داران که براي در اختيار گرفتن فضايي محدود از نمايشگاه بين‌المللي تهران کم هزينه نمي‌کنند نيز نسبت به کمبودهايي در بخش توزيع متناسب تجهيزات، اعمال محدوديت در استفاده از برخي امکانات و تجهيزات، نور سالن‌ها، نظافت، سرعت اينترنت ـ که نياز ضروري محيطي است که محلي براي تجمع شرکت‌هاي بين‌المللي به شمار مي‌آيد ـ، پارکينگ و تابلوهاي راهنمايي براي هدايت مستقيم بازديدکنندگان به سالن‌ها، شاکي بودند و شايد اين وضعيت باعث شده مهمترين شرکت‌هاي گردشگري و تاثيرگذاران صنعت گردشگري در سال‌ها اخير ترجيح دهند براي حضور در اين نمايشگاه هزينه نکنند و تنها بازديد کوتاه از آن داشته باشند.
آنچنان که بيشتر بازديدکنندگان نمايشگاه گردشگري اذعان کردند؛ وسايل نقليه‌اي که در داخل محوطه‌ي نمايشگاه بين‌المللي براي جابه‌جايي رايگان در اختيار بازديدکنندگان قرار داده شده، تنها امتياز مثبت نمايشگاه بين‌المللي است که البته آن‌ها هم در روزهاي شلوغ نمايشگاه، عملا کارايي چنداني ندارند و عموما از دور خارج مي‌شوند.
درنهايت مي‌توان گفت، يا مسؤولان محل برگزاري نمايشگاه‌هاي بين‌المللي تهران، بيش از ديگران، بر احتمال تصرف و تغيير کاربري آن ايمان دارند، يا به شرايطي انحصاري و ميزبان بودن به هر طريق، يقين دارند که هيچ اقدامي‌براي بهبود شرايط آن نمي‌کنند. اين پرسش باقي مي‌ماند که آيا برگزارکنندگان رويدادي چون نمايشگاه بين‌المللي گردشگري بايد همواره به اين شرايط تکراري و مضر براي نفس نمايشگاه تن بدهند؟
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: