آخرین اخبار
کد خبر: ۲۱۱۳۸
تاریخ انتشار: ۰۱ بهمن ۱۳۹۶ - ۱۴:۵۵
printنسخه چاپی
sendارسال به دوستان
«شروع» از پول هایی که منجر به نابودی سینما می شود گزارش می دهد
گروه هنر_هنوز هم بحث دستمزدهاي بالاي عوامل و بازيگران سينما از گوشه و کنار شنيده مي‌شود.
گاهي اعلام رسمي‌يک خبر از دستمزد بازيگر سينما، با آنچه مي‌شنويم، زمين تا آسمان متفاوت است و گاهي هم عدم همخواني اين دستمزدها با وضعيت امروز جامعه و گردش‌هاي مالي در سينماي ايران خبر از حال و روز نسبتا خوب سليبريتي‌هاي سينما مي‌دهد. 
اما اين پرسش پيش آمده که چگونه در سينماي ايران با گردش مالي محدود براي بازيگراني که توان بازگرداندن سرمايه را ندارند، چنين رقم‌هايي پرداخت مي‌شود و بدون منطق اقتصادي در اين عرصه هزينه مي‌شود؟
شبکه نمايش خانگي در سال‌هاي اخير با تلاش‌هايي جهت توليدات مستقل براي عرضه در اين فضا همراه بوده است. در دوراني که اکثر محصولات شبکه نمايش خانگي پانصد تا هفتصد هزار نسخه فروش داشتند، اين رويکرد حاوي منطق اقتصادي بود اما به مرور زمان با کاهش تيراژ محصولات در شبکه نمايش خانگي که نسبت معکوسي با افزايش سرعت اينترنت و افزايش دسترسي عمومي‌به اينترنت داشت، اين منطق کمرنگ شد.
تجربه توليد سريال‌هاي متعدد از سوي کارگردان‌هاي مختلف نشان داد موفقيت يک سريال در شبکه نمايش خانگي بسيار دشوار و پيچيده است. چند تجربه شکست خورده و موفقيت «قهوه تلخ» باعث شد که اين باور پيش آيد تنها مي‌توان انتظار موفقيت يک کمدي را در شبکه نمايش خانگي داشت اما حسن فتحي با «شهرزاد» نشان داد که مي‌توان يک درام پرکشش ساخت و مردم را واداشت تا براي تماشايش هزينه کنند و براي فراهم شدن امکان مالي استمرار توليدش، قيد دانلود غيرمجاز را بزنند.
با اين حال وقتي هم که يک فيلم سينمايي اکران مي‌شود که مردم از آن استقبال مي‌کنند، سطح توقع بازيگر هم بيشتر مي‌شود تا دستمزد بالايي براي او از سوي تهيه کننده در نظر گرفته شود. خلاصه اينکه رابطه ميان بازيگران چهره سينما و تهيه کنندگان به شکلي است که هردو به نوعي براي يک فيلم پيش از ساخت ، قطعا به ميزان فروش آن فکر خواهند کرد. با اين حال سيد غلامرضا موسوي تهيه کننده سينما در اين باره به صحبت پرداخته است که با هم مي‌خوانيم. 
«سینما دو» با اجرا و سردبیری حامد عنقا این هفته به موضوع شبکه نمایش خانگی اختصاص داشت و این قسمت از برنامه به فرامرز قریبیان بازیگر سینمای ایران تقدیم شد.
سيد غلامرضا موسوي به شائبه پولشويي در برخي سريالهاي شبکه نمايش خانگي اشاره کرد، از دوگانگي در دادن مجوز براي ساخت فيلم سينمايي و سريال سخن گفت و دستمزدهاي آنچناني در اين عرصه را آسيب زننده توصيف کرد.
وي در بخشي از برنامه به موضوع قاچاق در شبکه نمايش خانگي و وظيفه ارشاد براي ورود به اين موضوع اشاره کرد و گفت: گاهي ميبينم فيلمي‌در خارج از کشور بر اساس پروتکلي که در سيستم اکران و پخش جهاني، وجود دارد و هنوز هيچکدام از کشورها به نسخه اکران آن هم نرسيدهاند، چه برسد به نسخه دي وي دي و آنلاين! آن وقت من سر کوچه داخل مغازه نسخه دي وي دي آن را ميخرم. رايت چنين محصولي چطور احراز شده است؟
پارسايي پاسخ داد: آنها رايت احراز نکردند و قاچاق هستند. اگر به شماره پروانه نمايش پشت جلد دقت کنيد، يک نسخه کاملا جعلي است که سوپرمارکتها براي منافع خود آن را ميگيرند و ميفروشند. همين حالا چند عنوان انيميشن در فروشگاهها وجود دارد که هيچکدام پروانه نمايش ندارند و از پروانه نمايشهايي که روي جلدهاي ديگر بوده است، سوء استفاده ميکنند و در شبکه قاچاق توزيع ميشوند.
در ادامه عنقا خطاب به موسوي گفت: آقاي پارسايي ميگويند که ما فقط ناظريم و در زمينه نحوه ساخت آثار و مباحث مالي آنها، همچنين مجوز و رايت داشتن و نداشتن محصولات، خود اصناف بايد وارد عمل شوند. زماني که صحبت از اصناف ميشود، شوراي عالي تهيهکنندگان يکي از جديترينها است. واقعا اين اتفاقات بايد در اصناف بيفتد و ارشاد مثل آقاي پارسايي که خودشان را تبرئه ميکنند، تبرئه ميشود؟

در زمينه مجوز دادن پارسايي مسئول است
موسوي پاسخ داد: به گمانم، هم بله و هم خير. وقتي صحبت از مجوزها باشد و اينکه به چه کساني و چطور مجوز داده ميشود، به نظرم آقاي پارسايي به شدت مسئوليت دارد و بايد مراقب خيلي چيزها باشد، چون حيطه حکومتي است و مربوط به اصناف نيست.
وي افزود: يکي از اتفاقاتي که آنجا ميافتد و هنوز درست نشده اين است که اگر بسياري از آدمهايي که اجازه کار سريال ميگيرند، بخواهند از پروانه فيلمسازي وزارت ارشاد اجازه توليد فيلم را بگيرند، به آنها نميدهند ولي به اين آدمها اجازه توليد سريال ميدهند. يکي از مشکلات ما اين است که برخي پولهايي که وارد شبکه نمايش خانگي ميشوند، سلامت نيستند؛ يعني شبهه دارد.
چطور آدمي‌که نمي‌تواند مجوز فيلمسازي بگيرد، در حال ساخت سريال است؟
تهيه کننده «حوالي اتوبان» درباره علت اين موضوع توضيح داد: واقعا در بسياري از موارد سريالها ضرر ميدهند و ميبينيد همان آدمي‌که به او مجوز فيلمسازي نميدهند، در حال ساخت سريال است و اين چه دليلي مي‌تواند داشته باشد، جز اينکه پولي رد و بدل بشود و برود.
موسوي تصريح کرد: بعضيها در اين عرصه دستپاچه هستند؛ چون اگر پول سالمي‌آمده باشد، کمتر پيش ميآيد دستمزدهايي بدهند که اين دستمزدها در حال لطمه زدن به سينما است. اين جزو کارهاي آقاي پارسايي نيست که بتواند جلوي دستمزدها را بگيرد، اما اگر تهيهکنندگاني که مجوز مي‌گيرند جزو پاسخگويان باشند و صنف واقعي داشته باشند، اين اتفاقها رقم نميخورد.
دستمزدهاي آنچناني به سينما آسيب ميزند
وي ادامه داد: بعضي از اين تهيهکنندگان جزو کساني هستند که فيلم تلويزيوني ميسازند و اين با تهيه کننده حرفهاي تفاوت دارد. هميشه بحث ما اين بوده است، کسي بايد فيلم را توليد کند که پنج فيلم سينمايي ساخته باشد و بايد جوابگوي همکارانش باشد. اما اکنون اين پاسخگويي وجود ندارد و يکي از اتفاقات وجود دستمزدهاي آنچناني است. اين دستمزدها به سينما آسيب ميزند.
پارسايي در جواب موسوي عنوان کرد: اشارات آقاي موسوي درست است. ايشان به عنوان پيشکسوت و کسي که از نزديک دستي بر آتش تهيه کنندگي دارند، درست ميگويند. اما اختلاف نظري از ديرباز در حوزه نمايش خانگي وجود داشته و آن اين است که ماهيت تهيهکنندگان را انجمن صنفي به نام آيفيک تشخيص ميدهد.
وي افزود: تعدادي از اعضاي محترمي‌که سالها در حوزه ويدئو فعاليت کردند و در پستهاي مختلف هستند به ما مشورت ميدهند و صلاحيت اين افراد را براي ساخت سريال به ما اعلام ميکنند و ما اين مشورت را مدنظر قرار مي‌دهيم تا بتوانيم از حوزه صنف بهره ببريم.
با تمهيد حيدريان اصناف مربوط به حوزه ويدئو، يکي از صنفهاي خانه سينما ميشوند
مدير کل دفتر نمايش خانگي تاکيد کرد: طبيعي است موضوع در اينجا صرفا ويدئو و نمايش خانگي نيست، چون هنرپيشهاي که در فيلم سينمايي بازي ميکند، در سريال هم بازي ميکند. اکنون آقايان داروغه زاده و حيدريان تمهيداتي انديشيند تا اصنافي که مستقيم به حوزه ويدئو مربوط ميشوند، بتوانند يکي از صنفهاي خانه سينما بشوند.
پارسايي ادامه داد: طبيعي است دنبال اين هستيم که به ترکيب و خروجي مشترک برسيم و دغدغهها برطرف شود. ما خوشحال نيستيم که دستمزدها چندبرابر شود و فيلم سينمايي روي زمين بخوابد و اين درحالي باشد که يک بازيگر پولش را ميگيرد و فقط چند روز در طول ماه سر صحنه برود.
در سينما هم فيلمهاي پرهزينهاي داشتهايم که دنبال فروش نبودهاند

حامد عنقا گفت: اينها معلول يک علت است. منهاي صلاحيت تهيهکننده، اگر نظارت در سرمايهگذاري اتفاق بيفتد، اوضاع بهتر ميشود. اينکه پولها از کجا ميآيد و شائبه پولشويي به وجود ميآيد نيز اهميت دارد. اين اتفاق در سينما هم ميتواند بيفتد و افتاده. در سينما هم فيلمهايي داشتيم که کلي براي آن هزينه شده و تهيهکننده آن دلبستگي به فروش آن نداشته است.
موسوي عنوان کرد: اين در سينما هم بوده است، اما مبالغي که در سينماست، به شدت کمتر از سريالها است. نکتهاي که جناب پارسايي ميگويند، به نظرم تفاوتهايي دارد. ما دوگانگي در معاونت سينمايي داريم؛ يعني شما اگر بخواهيد پروانه ساخت سينمايي بگيريد که ممکن است هر فيلمي‌يک و نيم ميليارد هزينه داشته باشد، براي فيلم اول بايد پروسهاي را طي کنيد و نيازمند چند کفش آهني است. اما اگر همين آدم بخواهد برود سريال بسازد، بايد از جايي مجوز بگيرد که کارشان توليد کارهاي ويدئويي است و اين دوتا با هم متفاوت است.
دوگانگي در اعطاي مجوز را حل کنيد
تهيه کننده «بغض» تصريح کرد: اگر ايشان بخواهد به کسي که ميخواهد فيلم ويدئويي بسازد مجوز بدهد، صاحب حق است، اما وقتي پاي سريال به ميان ميآيد بايد کساني از شوراي پروانه فيلمسازي حرفهاي که نمايندگي هستند و از طرف وزير منصوب شدند، باشند و نظر بدهند. اين دوگانگي بايد به نحوي حل شود و تا حل نشود با اين مشکل روبرو هستيم.
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: